ثبت نام

امکان عضویت غیر فعال است

شبکه سازی خانگی به صورت عملی

Picture2

اکنون که با مبانی اولیه شبکه‌ها آشنا شدید، برای شروع کار فرض بر آن می‌گذاریم که قرار است چند سیستم را توسط یک سوئچ (یا سوييچ) بصورت سیمی به هم متصل کنید (در شماره‌های آینده روش بی‌سیم مورد بررسی قرار خواهد گرفت).

 انجام امور پسیو (Passive)

به بیان بسیار ساده، پسیو شبکه همان کابل کشی، زدن سر سوکت و مهیا کردن بستر شبکه است. فرض ما در این مقاله بر این است که تجهیزات پسیو مورد نیازتان (کابل به تعداد مورد نیاز و یک سوئیچ) را یا از بازار خریده و یا خودتان آماده نموده‌اید.

پس از تهیه کابل‌ها و سویچ، یکسر کابل‌ها را به کارت شبکه کامپیوترها متصل کرده و سر دیگر را به یکی از پورت‌های سویچ .

 انجام امور اکتیو (Active)

پس از اتصال تمامی کامپیوترها به سویچ، وقت آن است که تنظیمات اکتیو آن‌ها را شروع کنیم. همانطور كه مي‌دانيد براي اينكه سيستم در يك شبكه بتواند با كامپيوترهاي ديگر ارتباط برقرار كند بايد يك عدد منحصربفرد به نام آيپي آدرس (IP Address) داشته باشد. براي تخصيص IP به يك كامپيوتر در شبكه ۳ روش متداول وجود دارد كه عبارتند از :

           تخصيص IP توسط DHCP

  • تخصيص IP به روش APIPA  (Automatic Private IP Addressing)
  • تخصيص IP بصورت دستي (Manual)

به کارگیری از سرویس DHCP باید توسط یا سرور و یا تجهیزاتی مانند راترها (که می‌تواند همان مودم‌های ADSL ساده هم باشند) انجام پذیرد. در شماره‌های آینده این معقوله را بررسی خواهیم کرد.

تخصیص آیپی از روش APIPA هم با توجه به نیاز ما (اتصال و اشتراک اینترنت) کاربردی نخواهد داشت. پس برای شروع کار روش تخصیص آیپی بصورت دستی را پی خواهیم گرفت.

 تنظيم دستي آيپي آدرس

روی Start ویندوز کلیک کرده و Run را وارد کنيد. اکنون عبارت ncpa.cpl را تایپ و تایید کنید.

با انجام این کار صفحه Network Connections باز خواهد شد. با توجه به تعداد کارت شبکه‌های موجود در سیستم  گزينه Local Area Connection وجود خواهد داشت. فرض ما این است که تنها یک گزینه در صفحه موردنظرتان وجود دارد. پس روی آن دوبارکلیک کنید. اکنون روی Properties کلیک کنید تا صفحه Local Area Connection Properties باز شود. گزينه Internet Protocol Version 4 را انتخاب نماييد.

  مطابق شكل۱ در قسمت IP Address براي هر هاست يك IP تنظيم خواهیم کرد و در قسمت Subnet Mask تمام هاست‌ها عدد ۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵٫۰ را وارد خواهیم نمود.

دقت کنید اعداد بايد منحصربفرد باشد. پيشنهاد مي شود از آيپي آدرس ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱شروع شود و به عنوان مثال اگر ۱۲ كامپيوتر در شبكه داريد به آخرين كامپيوتر آيپي آدرس ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱۲ را اختصاص دهيد.

 

                                                          شکل ۱

 تنظيم نام کامپيوتر و نام Workgroup

بعد از  تنظيم IP Address ها لازم است کارهاي زير را نيز انجام دهيد:

اول انتخاب نام براي کامپيوترها (Computer Name) يعني همه کامپيوترهاي موجود در شبکه بايد يک نام منحصربفرد براي خود داشته باشند.

دوم انتخاب يک نام براي  گروه کاری شبکه‌تان (Workgroup)، نام Workgroup می‌تواند هر اسمی باشد، بطور مثال اگر در حال شبکه کردن سیستم‌های خانگی هستید نام MyHome را برگزینید، اگر هم در اداره‌تان هستید MyOffice

براي اين دو پارامتر روي تک تک کامپيوترها مراحل زير را انجام دهيد:

ابتدا روي My Computer (ویا Computer در ویندوز ۷ و ویستا) راست کليک کنيد و گزينه Properties را بزنيد. به قسمت Computer Name‌ برويد (در ۷ و ویستا در قسمت Change name… روی گزینه Change Settings کلیک کنید).

در اين صفحه دکمه Change را بزنيد. اکنون در قسمت Computer Name نامي متناسب با وظيفه يا بخشي که کامپيوتر در آن قرار دارد را وارد نماييد و در قسمت Workgroup نامي که براي گروه کاری شبکه‌تان تعيين نموده‌ايد را وارد نماييد(شکل ۲). توجه داشته باشيد كه نام Workgroup بايد براي همه کامپيوترها یک شکل انتخاب شود.

 

                                                       شکل ۲

تست ارتباطات شبكه

براي تست کارهايي که انجام داده‌ايم، لازم است شبکه را از لحاظ اتصالات و ارتباطات تست نماييم. نگران نباشيد نياز به دستگاه خاصي نيست. فقط با چند دستور مي توان فهميد که ارتباط کامپيوترها باهم برقرار است يا خير.

اما يک بار ديگر و بصورت گذرا کارهايمان را مرور مي کنيم.

کابل‌هاي رابط بين کامپيوترها و سویچ متصل کرده‌ایم، در تنظيمات مربوط  TCP/IP براي هرکامپيوتر يک IP Address در نظر گرفته و آن‌ها عضو یک گروه کاری کرده‌ایم. اکنون که تمامی مراحل را به درستی پیموده‌ایم زمان تست فرا رسیده است.

برای انجام این کار از  فرمان Ping استفاده خواهیم کرد. البته توجه داشته باشید فایروال سیستم‌ها ممکن است اجازه پینگ کردن را به شما ندهند. توصیه می‌کنیم با مراجعه به کنترل پنل و انتخاب Windows Firewall و خاموش کردن موقت فایروال امکان تست را فراهم سازید.

اکنون پای سیستمی بروید که اولین آیپی آدرس را به آن دادید (مثلاً ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۱) از منوي Start منوي Run را باز و در آنجا دستور cmd را تايپ و اجرا نماييد. اکنون دستور Ping 192.168.0.2 را اجرا کنيد.

اين دستور يک Packet براي کامپيوتر با آيپي ۱۹۲٫۱۶۸٫۰٫۲ ارسال مي کند. اگر آن کامپيوتر در شبکه وجود داشته باشد و تمام تنظيمات سخت‌افزاري و نرم‌افزاري به درستي انجام شده باشد پيغام  Reply from 192.168.0.2 …. براي شما ارسال مي‌شود (شکل ۳).

 

شکل ۳: نتيجه تست Ping در صورتيکه تمام تنظيمات صحيح انجام شده باشد

 در صورتيکه کامپيوتر مقصد داخل شبکه نباشد يا ارتباط آن به هر دليل با شبکه قطع باشد پيغام Request timed out را خواهيد گرفت.

حال با توجه به تست‌هاي فوق و فرض اين مطلب که همه کارها با موفقيت انجام شده است مي‌توانيد از مزاياي شبکه مانند Share کردن چاپگر و فايل و فولدر استفاده نماييد. این موارد را در شماره بعدی بررسی خواهیم کرد.

 آماده سازي بستر ارتباطي

قبل از هر چيز بايد كامپيوترها در يك بستر ارتباطي مناسب و با رعايت استانداردهاي مربوطه با هم ارتباط برقرار نمايند. به نحوه همبندي كامپيوترها توپولوژي گويند.

همانطور که قبلا نيز اشاره شد، توپولوژي انتخابي در اين مقاله از نوع ستاره‌اي و نوع بستر آن كابل است. پس به يكسري كانكتور و كابل مخصوص اين نوع توپولوژي نياز داريم. در اينجا فرض مي‌كنيم شبكه محلي ما داراي۳ كامپيوتر است. در اين صورت تجهيزات زير مورد نياز است :

  • تعداد ۳ كامپيوتر که مي‌تواند يكي از ويندوز‌هاي ايکس‌پي، ويستا و ۷ روي آن نصب شده باشد.
  • ۶ عدد كانكتور يا سر سيم RJ-45. به ازاي هر كامپيوتر ۲ عدد سرسيم نياز است.

 

شكل ۱ : نمونه اي از يك كانكتور RJ-45

 يك دستگاه  سوييچ با سرعت ۱۰۰Mb/s. سوئيچ هاي موجود در بازار ۵، ۸، ۱۶ و ۳۲ پورتي هستند. براي اين مثال، ما براي ۳ کامپيوتر نياز به يک سوييچ با حداقل ۳ پورت نياز داريم که در اين صورت بايد يک سوييچ  ۵ پورتي تهيه کنيم.

  • يك دستگاه آچار شبكه يا Crimping Tools.

شكل ۲ : نمايي از يك سوييچ ۸ پورت

شکل ۳: نمايي از آچار شبكه

  كابل  UTP از نوع CAT5e به مقدار مورد نياز. ارتباط بين هر كامپيوتر و سوييچ از طريق كابل بر قرار مي‌شود. مقدار كابل مورد نياز برابر است با مجموع فاصله هر كامپيوتر با سوييچ.

شكل ۴: نمايي از كابل شبكه

 ساخت كابل هاي رابط و برقراري اتصالات فيزيكي

ما براي راحتي کار از روش اتصال مستقيم سوييچ  به كامپيوتر استفاده مي‌کنيم. در اين روش كه راحت‌ترين روش است، سوييچ بصورت مستقيم توسط كابل به كامپيوتر متصل مي‌شود. نام اين نوع كابل‌ها، كابل مستقيم (Straight Cable) است.

در كابل Straight، نحوه چيدمان سيم‌هاي دو سوكت RJ45 كه در دو طرف كابل زده مي‌شود داراي چند استاندارد است که ما از استاندارد ۵۶۸B استفاده مي‌کنيم (شکل ۵).

شکل ۵ : استاندارد ۵۶۸B

 ترتيب رشته سيم‌ها براي دو سوكت در اين روش مطابق شکل ۶ است. توجه داشته باشيد كه ترتيب رشته‌ها مطابق حالتي است كه زبانه سوكت به سمت پايين باشد.

شكل ۶ : ترتيب پايه سوکت

سوكت را همانطور كه در شكل ۶ نشان داده شده است نگهداريد و سپس مطابق شکل ۵ به ترتيب كابل شماره ۱ (يعني سيم سفيد نارنجي) به پايه سمت چپ، كابل شماره ۲ يعني نارنجي به پايه شماره ۲ و … کابل شماره ۸ يعني قهوه‌اي را به پايه ۸ وارد مي شود (شکل ۷). دقت نماييد تا رشته‌ها تا انتها به داخل سوكت فرو رفته باشند سپس بوسيله آچار شبکه، آن را پرس کنيد.

شکل ۷

 در اين مثال فرض بر اين است كه كابل CAT5e كه دو سر آن طبق سوكت RJ45 خورده است، دستگاه كامپيوتر را مستقيم به سوييچ متصل مي كند.

 نكته :

سوييچ هيچ تنظيمي نياز ندارد فقط كافي است كابل‌هاي شبكه كامپيوترها را از يك طرف به سوييچ و از طرف ديگر به كارت شبكه وصل كرده و سپس سوييچ را روشن نماييد تا چراغ سبز رنگ روي كارت شبكه و چراغ متناظر با پورت مربوطه روي سوييچ روشن شود.

اگر فقط مي‌خواهيد ۲ کامپيوتر را به هم وصل کنيد مي‌توانيد با استفاده از کابل Cross و بدون سوييچ اين کار را انجام دهيد. کابل کراس مشابه کابل Straight است با اين تفاوت که نحوه چيدمان سيم‌هاي يکي از سوکت‌ها متفاوت است (شکل ۸).

شکل ۸ : چيدمان کابل در کابل کراس

 تا اينجا مراحل فيزيكي و سخت افزاري كار تمام شده است و درصد زيادي از كار انجام شده است. از اين پس بايد به تنظيمات نرم‌افزاري بپردازيد.


کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Share